شاهزاده

موسوی ادامه اعتراض‌ها به نتیجه انتخابات را «ضرورتی ملی» دانست که به گفته وی باید «مسئله همچنان زنده بماند.»

23 ژوئیه 2009 نوشتن دیدگاه

به‌دست shahzadeh در khordad 88, سیاسی برچسب‌ها: موسوی, ایران, تهران, دولت, سیاسی

میرحسین موسوی، با انتقاد از فضای «شبه کودتایی» ایران گفت که امروز حتی هاشمی رفسنجانی «تحمل» نمی‌شود و این مسئله باعث حرکت جامعه به سمت «نظامی‌تر و امنیتی‌تر» شدن می‌شود. آقای موسوی که امروز چهارشنبه در جمع گروهی از اساتید دانشگاه و مدیران رسانه‌ها سخن می‌گفت، بر ادامه اعتراض‌ها به نتیجه انتخابان در «چارچوب قانون» تاکید کرد و از مردم خواست که با حرکت در این مسیر، «خسارت‌های این فضای شبه‌ کودتایی» را به حداقل رسانند. به گزارش وب‌سایت قلم‌نیوز، نخست‌وزیر پیشین ایران گفت که اگر حرکت‌های اعتراضی از چارچوب قانون خارج شود، جامعه با «آنارشی لجام‌گسیخته‌ای» روبه رو خواهد شد. موسوی در عین حال ادامه اعتراض‌ها به نتیجه انتخابات را «ضرورتی ملی» دانست که به گفته وی باید «مسئله همچنان زنده بماند.» به گفته این نامزد معترض به نتیجه انتخابات، مردم نباید فراموش کنند که «این دولت در چه فرآیندی شکل گرفته است.» وی افزود که «مدافعان تقلب»، تریبون‌هایی نظیر صداوسیما در اختیار دارند و مطبوعات باید پرداختن به مسائل پیش آمده را از جمله «وظایف» خود بدانند. در جریان حوادث پس از انتخابات ۲۲ خرداد ماه تاکنون، ده‌ها فعال سیاسی و مدنی بازداشت و زندانی شده‌اند. تلاش‌ها برای آزادی آنها هیچ نتیجه‌ای نداشته است. نهاد‌های مرتبط به این بازداشت‌ها اعلام کرده‌اند که از برخی بازداشت‌شدگان اعترافاتی گرفته شده که احتمال دارد در تلویزیون دولتی ایران پخش شود. موسوی تاکید کرد که تا وقتی که آخرین نفر از زندانیان روزهای پس از انتخابات آزاد نشود، پرونده‌ این انتخابات «باز» می‌ماند و «مشروعیت این دولت» نیز زیر سئوال خواهد بود

کفـش هـــایــم کـو؟ چــه کسی بـــود صـــــدا زد ایـــــران؟

29 ژوئن 2009 نوشتن دیدگاه

به‌دست shahzadeh در khordad 88, سیاسی برچسب‌ها: ایران, تهران, تظاهرات, خرداد, دولت, راهپیمایی, سیاسی

هم وطن ایران ترا می خواند. مگر نه این است که سال ها تحقیر شده ایم و در وطن خود شهروند درجه دوم و سوم بوده ا یم. خشممان را فرو خورده ایم و در برابر ریا و دروغ و شیادی دینی سکوت کرده ایم و خود را خورده ایم و یا جلای وطن کرده ایم و خانواده ها متلاشی شده اند. گاهی چون دوم خرداد گمان خوش بینانه کردیم که شاید اینان را اصلاح کنیم. نشد. هم وطن دیگر می دانیم که اینان سیاستشان عوام فریبی، استراتژی اشان وقاحت، کلامشان دروغ، روششان فریب، منطقشان سرکوب، کشورشان همه جا جز ایران، دینشان تقلب، و رهبرشان استبداد است.

هم وطن بس نیست؟ بیش از این می خواهیم خواری تحمل کنیم؟ اکنون که استبداد کم رمق و بی اعتبار و عریان شده است نباید از پای بنشینیم. حتما هر کس به میزان عذابی که در این چندین سال کشیده انگیزه ی پایان دادن به این ظلم ها را دارد. می دانم که آدم های مختلف معذوریت های گوناگون دارند. می دانم که فعلا هر کس فقط حاضر است قدری خطر کند. باشد این هم قبول. توقع هم وطنانی که هر روز روبروی سرکوبگران می ایستند و خون می دهند از شما این است که حداقل در جبهه های دیگر آن ها را تنها نگذارید. امروز تاریخ و وطن شما را صدا می زند.

کارهای بسیاری هست که بزرگند گرچه ظاهرا کوچکند. آن را از وطن و هم وطنان دریغ نکنید.

یک الله اکبر شبانه، یک عدد هفت سبز یا یک میرحسین سبز و یا یک الله اکبر سبز بر دیوار، یک ایمیل، یک خبر، یک تلفن، یک عکس، یک سنگ، یک پلاکارد، یک فکس، یک سرکار نرفتن، یک تحریم، یک اعتراض ساکت، یک حک کردن، یک اگاهی دادن به دیگران، یک سی دی، یک شمع، یک بادبادک، یک گل، یک نقاشی، یک کارتون، یک کاریکاتور، یک علامت پیروزی با دو انگشت، یک پیش نهاد، یک مهربانی با نیروهای مردمی انتظامی، یک یاری رساندن به مجروحان، یک در باز برای پناه دادن به هم وطنان، یک بوق، یک چراغ روشن، یک پا به پای دیگران اعتراض کردن، یک باند، یک چسپ زخم، یک مرگ بر دیکتاتور، یک سربند سبز، یک لباس مشکی، یک نامه، یک آب دادن به پیرزنی خسته، یک نجات دادن یک هموطن از چنگال چماق بدستان کودتاچی، یک قطره اشک، یک کامنت، یک توییت، یک پست یک وبلاگ، یک پیام فرفری، یک دست یک نابینا را در تظاهرات گرفتن، یک خواب شیرین یک کودک با سربند سبز بر شانه های پدر، یک ویدئو، یک عکس، یک فیلم، یک فراخوان فیس بوکی، یک ترانه، یک سرپیچی از فرمان سرکوبگران، یک پیوستن به مردم، یک آواز، یک حمله ی یک شیر زن به سرکوبگران وحشی، یک دست به دست کردن سنگ ها، یک پیامک، یک داد، یک فریاد، یک ناله به دادخواهی، یک دود سیگار برای آن کس که چشمش از گاز اشک آور می سوزد، یک پارچه ی خیس، یک دست و بدن که حفاظت کنی خواهر و هموطنت را از باتون وحشیان مزدور، یک فاتحه برای شهیدان، یک سوم، یک هفتم، یک چهلم، یک خط بر روی دیوار، یک نامه ی تقدیر، یک لقمه همدردی، پخش کردن یک بیانیه، همراه کردن یک هم وطن، یک نوازش کبودی های هموطنان دلیر و مقاوم، یک الله اکبر و یک الله اکبر ویک الله اکبر و … از همه مهم تر یاد آوری این که «نـــــــــدا» ی وطن ما را می خواند، خون شهیدان و تلاش مجروحان و آینده ی ما و فرزندانمان ما را می خواند، تاریخ ما را می خواند…
harfehesaaby.blogspot.com